حوزه علمیه بناب - علاج این نارسایی ها
امروز 6 خرداد ماه ، 1397
 


جستجو



پیوندها




 
علاج این نارسایی ها




صفحه: 1/5


 نکات گفتنی درباره حوزه بسیار است؛ ولی به فصل آخر - که علاج این نارساییهاست- می‌پردازم. عزیزان من! امروز این مشکلات قابل علاج است. ممکن است دیروز قابل علاج نبود و - نستجیر بالله - فردا هم ممکن است قابل علاج نباشد : « قم فاغتنم الفرصة بین العدمین ». چهار سال پیش که اینجا آمدم، صحبت کردم و گفتم که ما در دوران جوانی که تازه این افکار را یاد گرفته بودیم و با افکار نو مربوط به حوزه‌ها آشنا شده بودیم، موقعیت مناسبی برای اجرای طرحهای نو نداشتيم . آن وقتها هم اين افكار بود . اينها حرفهاي جدیدی نیست. یکی از دردهای ما هم همین است که سالهاست انگیزه‌ها وجود دارد؛ ولی به تناسب آن انگیزه‌ها، کار کمی شده است.

اولین نفر، مرحوم « آیت الله بروجردی »- رضوان الله علیه- بودند که در آن روزها، « امام » - رضوان الله علیه- و مرحوم « آیت الله محقق داماد » و مرحوم « آیت الله حاج آقا مرتضی حائری » - فضلای جوان و پرنشاط آن روز حوزه  -  با همین انگیزه‌ها دور « آقای بروجردی» را گرفتند؛ ولی بعد به دلایلی نتوانستند و رها کردند و کنار آمدند. در آن وقتها، این حرفها بوده است و مرحوم « آیت الله امینی » - رضوان الله علیه- برای خود من نقل می‌کرد که در زمان « آقا سید ابوالحسن » در نجف هم همین افکار بوده است و مرحوم « آیت الله خویی » و بعضی آقایان دیگر، جزء همان جوانهای پرشور آن روز بودند که این حرفها را می‌زدند.

حرفی که می‌توانیم بزنیم این است که آن روز، اینها نمی‌توانستند کاری بکنند؛ چون حکومت ظالمی سرکار بود و پول و امکانات در اختیار ما نبود و اجازه کار نمی‌دادند و هر روحانی که می‌خواست در این زمینه‌ها اقدامی کند، به دهانش می‌زدند. بزرگان حوزه هم می‌ترسیدند که اصل حوزه از بین برود. اگر عده‌ای می‌گفتند بیایید اصلاح کنید، می‌گفتند: اصل حوزه در خطر است و ظالمان که سر کارند، حوزه را می بلعند؛ ولی امروز، این حرفها نیست.

البته این نکته را نیز بگویم که امروز هم تا ما یک کلمه حرف می‌زنیم، بدخواهان می‌گویند اینها می‌خواهند حوزه را دولتی کنند! خیر، من قوياً این ادعا را تکذیب می‌کنم. البته دولت، دولت اسلامی است، رئیس دولت هم یک فرد فاضل و طلبه خود این حوزه است. رئیس جمهور ما، خودی این حوزه است و بیگانه نیست؛ اما من اعتقاد ندارم که حوزه باید وابسته به یک تشکیلات دیگری بشود. این اعتقاد، متعلق به حالا نیست. از سابق - قبل از انقلاب و بیشتر پس از انقلاب- که این قضیه مطرح می‌شد که آیا اگر دولت اسلامی باشد، باز هم حوزه باید تشکیلات جدایی داشته باشد یا خیر؟ من جزء کسانی بودم که مستدلاً و با تکیه بر ادله قوی، معتقد بودم که حوزه باید مستقل باشد؛ الان هم عقیده‌ام همین است، از کسی هم نمی‌خواهم تقیه بکنم، ملاحظه کسی را هم نمی‌کنم.

به دهن کسانی که درمقابل هر حرف اصلاحی، وسوسه‌ای ایجاد می‌کنند، بزنید. دشمن به طور قطعی و روشن، همه چیز را به نفع خود حلّ و فصل می‌کند، و شاید هر فریاد اصلاحی و هر سخن دردآلودی که از دل دردمندی بلند می‌شود، فوراً چیزی به آن بچسبانند، اما این مسأله، علاج دارد. امروز می‌شود این علاج را انجام داد. امروز حکومتی الهی و اسلامی و متکی و معتقد به حوزه و قدردان و پشتیبان آن داریم. من آماده هستم تا از هر حرکت خوبی در این زمینه پشتیبانی کنم. بنابراین امروز، روز علاج است. باید علاج کنیم، اگر نکردیم، خدای متعال مؤاخذه خواهد کرد. این، عقیده من است.




صفحه بعدی (2/5) صفحه بعدی