حوزه علمیه بناب - نماز و روزه هاي مستحبي
امروز 29 مرداد ماه ، 1397
 


جستجو



پیوندها




 
نماز و روزه هاي مستحبي




نماز و روزه هاي مستحبي


عمده در اين مسئله ، ظرفيت افراد است ، سرپرست اخلاقي طلبه ها بايد ظرفيت هاي مختلف آنان را تشخيص دهد . بايد بسنجد كه آيا واقعا روزهٔ مستحبي به صلاح آنان است ، يا نه ؟ اگر هست ، در چه حدي ؟ در يك ماه يك روز يا سه روز ؟ آيا از اول طلبگي ، صلاح است كه ما بگوييم : پيامبر اكرم (ص) به حضرت علي (ع)  فرموده : يا علي ! هر كس نماز شب نخواند از من نيست . طلبه اي كه تازه وارد حوزه شده، وقتي اين روايت را مي شنود ،ممكن است به نماز شب اهميت دهد و بكوشد هرگز آن را ترك نكند  و يا اينكه قدرت التزام به نماز شب را در خودش نيابد ، در نتيجه به آن پايبند نشود . در صورت نخست نوعا براي ادامه ،شور ونشاط اوليه را از دست خواهد داد و بعد از مدتي نسبت به آن سست خواهد شد . در صورت دوم نيز نااميدي و يأس گريبان گير او خواهد شد ؛چرا كه به خودش چنين خواهد گفت : ديگر من آدم بشو نيستم ، چون نماز شب نمي خوانم . با اين توجيه نسبت به خودش بدبين خواهد شد . البته نه آن بدبيني كه لا زم است انسان هميشه آن را داشته  باشد ( زيرا آن موجب پيشرفت و تعالي انسان است) اما اين نوع بدبيني باعث ركود و  سستي است .

از اين روي وقتي از برخي بزرگان براي سخنراني در مدرسه دعوت مي كنم ، قبل از برنامهٔ سخنراني ، در دفتر به ايشان متذكر مي شوم كه در بين طلاب ، برخي تازه به حوزه آمده اند و مثلا دو ماه پيش در دبيرستان درس مي خوانده اند ، يا خداي نكرده شايد كسي حتي در نماز واجبش سستي داشته است ؛ چرا كه گاهي شده است بزرگي به مدرسه آمده و فرموده : «  من در طول شبانه روز 16 يا 18 ساعت ، كار مفيد داشتم  » . منظورش اين بوده كه طلبه ها بايد اين گونه باشند و به خودشان تنبلي راه ندهند . طلبه وقتي اين حرف را مي شنود ، با خودش مي گويد : من نه پانزده ساعت كه سيزده ساعت هم كار مفيد ندارم ؛ پس به درد طلبگي نمي خورم و ...!

با افرادي كه در حال شكل گيري روح اخلاقي و معنوي هستند ، بايد مثل مريض برخورد كرد  و در اين باره به طبيب دلسوز ، كاردان و تمام وقت نياز است .

مثلا در مورد دعاي كميل ، اوايل تاسيس مدرسه من شب هاي جمعه بعد از شام همه دعاي كميل را مي خواندم ؛ اما بعدها متوجه شدم كه عده محدودي براي تمام دعا ظرفيت دارند و اگر بقيه در دعا شركت كرده اند ، با بي حالي و افسردگي دعا مي خوانند ؛ از اين رو دو كار انجام دادم : اولا برنامه را بعد از نماز مغرب و عشا اجرا كردم ؛ چرا كه وقتي دعا نزديك نيمه هاي شب برگزار مي شود ، قهرا به سحر خيزي طلبه لطمه مي زند . ثانيا به جاي همهٔ دعا ، خواندن نصف آن را مرسوم  كردم . چون مي ديدم براي همهٔ دعا كشش و ظرفيت لازم وجود ندارد . در بعضي جاها علاوه بر اينكه همهٔ دعا را مي خوانند در اواسط دعا به عزاداري و مرثيه سرايي مي پردازند. يك عده يا از روي ناشي گري چنين مي كنند و يا زياد حال دعا دارند و خيال مي كنند كه شنوندگان هم مثل خودشان هستند ؛ لذا دعا را طولاني و به همراه  مرثيه سرايي برگزار مي كنند !! شخصي هم كه در دعا حاضر شده ، نمي‌داند كه براي امام حسين (ع) گريه كند يا با خداوند متعال صحبت كند. البته گريه بر امام حسين (ع) از افضل قربات و از بزرگ‌ترين عبادت‌ها است ؛ اما هر چيز در جاي خودش خوب است .

براي مثال واجب است انسان در قرائت نماز ، حمد و سوره بخواند و در قنوت هم دعا كند ؛ مثلا صلوات بفرستد . حال به جاي حمد وسوره ـ كه صحبت كردن با خدا است ـ نمي توان صلوات فرستاد و به جاي صلوات هم ـ كه نوعي توسل به اهل بيت (ع) است ـ نمي توان حمد و سوره خواند. بنابراين گاهي به صورت عمومي و در جمع توصيه مي كنم و مي گويم : اگر حال دعا نداري ، عيب ندارد ، حداقل پنج دقيقه بنشين . لازم نيست كه حتما   گريه كني ، كمي در جلسه حضور داشته باش ، صرف حضور در محفل معنوي ، تاثير مثبتي بر انسان دارد . شايد در اين پنج دقيقه ، جرقه اي در وجودت زده شود و تا آخر دعا بماني و بهره مند شوي . هر وقت خسته شدي ، هرگز خودت را معذب نكن و جلسهٔ دعا را به آرامي ترك كن .

البته ما در آخر برنامه ي دعاي كميل , توسل مختصري به ائمه اطهار (ع) داريم ؛ چرا كه توسل نمك دعا است .









© کپی رایت توسط حوزه علمیه بناب کلیه حقوق مادی و معنوی مربوط و متعلق به این سایت است.)
برداشت مقالات فقط با اجازه کتبی و ذکر منبع امکان پذیر است.

نوشته شده در تاریخ: 14 اسفند ماه ، 1388 (2062 مشاهده)

[ بازگشت ]