حوزه علمیه بناب - شيخ عبدالكريم حائرى‏
امروز 31 ارديبهشت ماه ، 1397
 

زنان دانشمند

جستجو

مردان دانشمند
جستجو



پیوندها




 
شيخ عبدالكريم حائرى‏




صفحه: 1/5

                                                                                      آيةاللَّه العظمى‏ شيخ عبدالكريم حائرى‏


  تولد

    سال 1267 ه'.ق در روستاى «مهرجرد» يزد در خانه مردى پاكدل و پرهيزكار به نام «محمد جعفر» كودكى پا به عرصه حيات گذاشت و عبدالكريم نام گرفت. وى دوران كودكى را در[1] دامان پُرمهر مادرى سپرى كرد تا به شش سالگى رسيد. در آن روزگار كه عبدالكريم بايستى پايش به مكتب باز مى‏شد در مهرجرد از مدرسه و مكتب خبرى نبود و كودكانى كه بزرگ مى‏شدند به دنبال كار و حرفه پدران خود رفته، بهار عمرشان را در مزارع سپرى مى‏كردند. اما عبدالكريم كه گويى سرنوشتى جز اين داشت مورد لطف الهى قرار گرفت و خيلى زود وسيله درس و دانش اندوزى برايش فراهم شد.

  آغاز تحصيل‏

    «روزى يكى از بستگانش به نام محمد جعفر معروف به (ميرابوجعفر) -  كه خود عالم و در كسوت روحانيّت بود - به مهرجرد آمد و [در ديدار نخست‏] آثار استعداد و پرتو نبوغى خارق‏العاده را در سيماى اين كودك مشاهده نمود و اين بود كه تحصيل عبدالكريم را عهده دار شد و در همين سفر با رضايت پدر و مادرش، او را به اردكان برد و به مكتب سپرد.»[2]

    عبدالكريم، در اين شهر ناآشنا چندين سال در رفت و آمد بود. روزها در درس استادان حاضر مى‏شد و شبها در خانه ميرابوجعفر به سر مى‏برد و گاهى در شبهاى جمعه به منظور ديدار با پدر و مادر راه مهرجرد را پيش مى‏گرفت. عبدالكريم هرچند با رحلت پدر مدّتى از تحصيل باز ماند امّا اين فراق از مكتب چندان طول نكشيد و ديگر بار شوق مدرسه و مكتب، قرار از كف اختيار او ربود و عشق به معارف قرآن در دلش جوانه زد و اين بار راه حوزه علميّه يزد را در پيش گرفت.

  حوزه يزد

    در آن  دوران (اواخر قرن سيزدهم) يزد حوزه علمى پر رونقى داشت. پنج مدرسه علوم دينى در اين شهر، بخش عمده‏اى از دانشجويان علوم اسلامى را در خود جاى داده بود و دانشمندان بزرگى كه تربيت يافته حوزه پر آوازه نجف و شاگردان شيخ بزرگ انصارى و ميرزاى شيرازى بودند، در آنجا به تدريس علوم مختلف اسلامى اشتغال داشتند.

    «در ميان مدرسه‏هاى مختلف علوم دينى، مدرسه بزرگ (و زيباى) «محمد تقى خان» از معروف‏ترين آنها به شمار مى‏رفت.» كه[3] بسيارى از درسهاى دوره سطح و خارج در آنجا تدريس مى‏شد. عبدالكريم جوان، در چنين جوّ معنوى وارد دارالعباده يزد گرديد و در مدرسه محمد تقى خان سكنى گزيد و سالها با شور و اشتياق فراوان در پاى  درس استادان بزرگ به تحصيل علوم اسلامى پرداخت.

  شوق ديدار

    هنوز بيش از 18 بهار از عمر عبدالكريم سپرى نگرديده بود كه شوق ديدار عتبات در دل وى جوشيدن گرفت و راهى سرزمين عراق شد. چهار شهر مذهبى عراق (نجف، كربلا، كاظمين و سامرّا) كه فرزندان پيامبر خدا را ميزبان هستند و خاكشان وجود پاك امامان بزرگوار ما را در آغوش خود كشيده است، عتبات مى‏گويند.

    او به همراه مادر خويش با كاروان زيارتى راهى آنجا شد و بى‏درنگ به حلقه دانشوران و عالمان بزرگى كه گرداگرد امامان را گرفته بودند، پيوست. عبدالكريم ابتدا چند سالى در حوزه علميه كربلا در محضر آيةاللَّه فاضل اردكانى بود و پس از آن با راهنمايى استادش به حوزه علميه سامرّا و به محضر ميرزاى بزرگ شيرازى شتافت.

  در حوزه سامرّا

    ميرزاى شيرازى در آن زمان مرجع وقت و در رأس حوزه علميّه سامرّا بود. وى از آنجا كه به علم و معنويت آيةاللَّه اردكانى احترام زيادى مى‏گذاشت شيخ عبدالكريم را مورد توجه قرار داد. مى‏گويند وقتى نامه فاضل اردكانى را خواند رو به عبدالكريم كرد و فرمود: «من به شما اخلاص پيدا كردم.» از همين رو آن[4]

 طلبه جوان و پرتلاش را در منزل خود جاى داد. آيةاللَّه حائرى پس از اينكه به مقام اجتهاد نايل گشته بود از اين دوران به نيكى ياد كرده، از خانه ميرزا خاطراتى را اين گونه نقل مى‏كند : «سرداب خانه ميرزا هم محل مطالعه‏ام بود و هم محل استراحتم و در ماه مبارك رمضان سحرى را نيز در آنجا مى‏خوردم امّا براى افطار به خانه ميرزا باز نمى‏گشتم، بلكه به علت گرماى طاقت فرساى هوا، به سوى فرات رفته، آب مفصلى مى‏خوردم و شنا مى‏كردم»[5]

    شيخ عبدالكريم در حوزه علميّه سامرّا دوازده سال تمام به تحصيل علم پرداخت. او در اين مدّت. با همه رنجها و مشقتها ساخت و فارغ از هرگونه اشتغال ديگرى با دلى پر اميد، به آينده روشن خويش چشم مى‏دوخت و سرانجام نيز به كمالات علمى و معنوى نايل گشت.




صفحه بعدی (2/5) صفحه بعدی