حوزه علمیه بناب - شيخ مفيد
امروز 5 اسفند ماه ، 1396
 

زنان دانشمند

جستجو

مردان دانشمند
جستجو



پیوندها




 
شيخ مفيد




صفحه: 1/5


شیخ مفید

تاريخ شيعه سرشار از افتخارات بسيار و تحوّلات چشمگير است. تحوّلاتى كه به دست عالمان متعهد و فرزانگان انديشمند پديد آمده است. در اين ميان به سده چهارم هجرى بر مى‏خوريم كه «فتح‏الفتوح» تاريخ شيعى است؛ روزگارى كه مردى بزرگ و انديشمندى سترگ «دائرةالمعارفى جامع» از معارف اسلامى تدوين كرد و قريب 50 سال پرچمدار عرصه‏هاى علمى، فكرى و فرهنگى مسلمين گرديد و سرانجام بدانجا رسيد كه دوست و دشمن زبان به تمجيد او گشودند و قلم به تعريف او برگرفتند و او را «مفيد» لقب دادند. بينش افروزى و دانش آفرينى وى بهمراه آگاهى از اوضاع دشمنان و اطلاع از جهان اطراف دست به دست هم داد و او را سلسله جنبان نهضت فكرى و رُنسانس علمى در قرن چهارم كرد و بدانجا رسيد كه «صحيفه‏هاى سبز مهدوى» عجل اللَّه تعالى فرجه‏الشريف به افتخار او صادر شد و حضرت ولى عصر وى را برادرى گرامى و استوار خواند.

 تولد

 ... اين مشعل تابناك و فروزنده در يازدهم ذيقعده 336 قمرى[1] در عُكْبَراى بغداد پاى‏ هستى بر جهان گذارد و «محمد» نام وى گرديد. از آنجا كه پدر او شخصى پارسا و مذهبى بود و به تعليم و تربيت اشتغال داشت؛ «ابن‏المعلم» لقب وى شد و پس از چندى «عكْبَرى» و «بَغْدادى» دو لقب ديگر او گرديد.[2] محمّد دوران كودكى خود را با «بزرگى» مى‏گذراند. فراست و تيز هوشى او خبر از گذشته‏اى پاك؛ از خاندان خويش و آينده‏اى روشن؛ در بغداد و جهان اسلام مى‏داد. عشق و شور فراوان به تحصيل موجب شد كه همراه پدر به بغداد رفته و فراگيرى علم و دانش را آغاز كند. او از نشاط وافر و فرح بخش بسيارى در مطالعه برخوردار بود. عطر اخلاص در وجود محمّد كار را بدانجا رسانيد كه در پنج سالگى براى او از ابن ابى‏الياس اجازه روايت گرفته‏اند[3] و در حالى كه هفت سال و چند ماه داشت از ابن سمّاك‏نقل روايت كرده است.[4] وى فرزانه‏اى تلاشگر گرديد به طورى كه پيش از دوازده سالگى از برخى محدّثان روايت اخذ كرده و از استاد خويش، شيخ صدوق قبل از بيست سالگى حديث شنيده است.

 تحصيلات و استادان

«ابن‏المعلّم» سرو وجود خود را از چشمه دانش بغداد طراوت و شادابى بخشيد و از محضر بيش از هفتاد نفر از بزرگان بهره علمى برد. از محضر مظفر بن محمد، ابوياسر و ابن جنيد اسكافى «كلام و عقايد» آموخت و از درس حسين بن على بصرى و على بن عيسى رمّانى‏بهره جست. «فقه» را نزد جعفر بن محمد بن قولويه فرا گرفت و از محضر اديب و مورخ چيره دست محمد بن عمران‏مرزبانى «علم روايت» آموخت. ابن حمزه طبرى، ابن داود قمى، صفوان و شيخ صدوق ديگر اساتيد «محمّد» بودند كه شهد شيرين دانش را در كام جان او ريختند. در ميان استادان وى عالمانى از شهرهاى مختلف مانند قم، كوفه، بصره، سارى، طبرستان، حلب، قزوين، بلخ، مراغه، همدان و شهر زور ديده مى‏شوند.




صفحه بعدی (2/5) صفحه بعدی